Ég sit hérna með tárinn í augunum. Tíminn er svo fljótur að líða að það hálfa væri alveg mikið meira en hellingur. Ég var að kveðja Simon og Hermann, en þeir hafa búið á sama stúdentagarðinum og ég og við höfum hangið mikið saman. Þar er því tímabili lokið. Þar er aldeilis farið að týnast úr Þjóðverja hópnum sem ég hef hangið mikið með en það gerir pláss fyrir aðra. En það er nú samt súrt að segja bless við vini sína. Allavega, svona er lífið.

Það er nú ekki allt sem hefur gerst að undarförnu. Ég var rosalega kokkhraustur í síðasta bloggi mínu, með miklar yfirlýsingar um mikla skíðamennsku um síðustu helgi en það fór fyrir lítið. Mér tókst að næla mér í flesuna og til að gera hlutina ennþá betri þá var ég með hálsrýg dauðans. Ég skal sko segja ykkur það að á föstudag fyrir viku þá var ég þannig að það tók mig 5 mín að skipta um hlið í rúminu. Ég var eins og aumingi með hallandi haus og emjaði af sársauka ef ég hreyfði á mér hausinn. En með hjálp íbúfens og hitakrems tókst mér að jafna þannig að ég gæti minnsta kosti sitið uppréttur. Ekki veit ég hvað það var sem varð til þess að ég fékk þennan hálsrýg, en helvíti hvað þetta er vont. Þetta er algjör andskoti.

Þannig að minna varð úr öllum skíða hugleiðingunum mínum. En ég læt ekki deigan síga, þannig að á þriðjudaginn þegar ég var orðinn góður þá gerði ég mér lítið fyrir og lét verða að því að kaupa mér ný skíði. Það er búið að vera á stefnuskránni síðan ég kom en upp á síðkastið hafa mestar vangavelturnar farið í það að ákveða hvort ég ætti að skipta yfir í telemark. Það var það sem síðan gerði. Ég keypti mér telemark græjur og þó ég segi sjálfur frá, engar smá græjur. Fyrir þá sem vita hvað ég er að tala um þá fékk ég mér Scarpa T1 skó, Linken bindingar með upphækkun og Movement Freeheel skíði. Fyrir þá sem vita ekki hvað ég er að tala um þá eru þetta keppnis græjur. Ég ákveð eftir miklar vangaveltur að fá mér almennilegan búnað fyrst maður er að láta verða að þessu á annað borð, ég er búinn að skíða of lengi á Rossignol Viking skíðunum mínum sem eru fyrir löngu orðinn úr sér gengin. Þanngi að núna er ég vel setur skíða lega.

Og auðvita fór ég og prufaði nýju græjurnar. Og skal sko segja ykkur það að þvílíkar græjur. Ég fór til Chamrousse til að prufa og vá, ég var svo sæll. Það var sól, góður snjór og flott færi. Og nýju skíðin og ekki síður skórnir virkuðu framar vonum. Þetta var einn af þessum dögum sem allt smellur. Ég hef telemarkað áður en fram að þessu hef ég verið að grínast. Allt í einu varð ekkert mál að beygja án þess að vera við það að missa jafnvægið eða þá að maður finnist maður alltaf vera að detta framfyrir sig. Ég skal ekki fullyrði hvað það er en einhvað er það sem gerir telemarksveifluna bara miklu auðveldari með þessum græjum. Mér leið eins og telemark snillingi í lokinn, að eiginn mati að minnsta kosti, sem er nú nokkuð góðs viti. Þetta var svo frábært að ég varð að deila þessu með einhverjum þannig að ég sendi Munda SMS og stuttu síðar hringdi hann í mig. Það var virkilega gaman að heyra í honum og ég held að hann hafi verið frekar ánægður fyrir mína hönd og þykkist ég vita að hann hafi alveg verið til í að vera með mér þarna í Chamrousse. En ég verð að svekkja þig, Mundi minn, að ég fékk mér ekki rauðvín í fjallinu heldur bjór en ég fékk mér rauðvín þegar ég var kominn heim. Þetta var hreint út sagt magnað og ég hlakka mikið til að komast á skíði aftur.

Talandi um skíði þá fékk ég símhringingu úr leyninúmeri fyrir rúmri viku. Og ég var alveg út á túni í byrjun, hafði ekki hugmynd um hver þetta var. Það var töluð íslenska og allt en það var ekki fyrr en eftir svona mínútu að ég áttaði mig á því að þetta var hann Steingrímur að hringja í mig. Þvílík tíðindi sem hann flutti mér. Haldi þið bara ekki að strákurinn ætli að koma heimsækja mig yfir páskana. Já, hvorki meira né minna, ég vissi ekki alveg hvaðan á mig stóð veðrið. Ég var ekkert smá ánægður við þessi tíðindi. Þannig að núna er að skipuleggja eitthvað sniðugt fyrir okkur að gera á meðan hann er hérna, sem kemur sennilega af stórum hluta til að saman standa af skíðamennsku og djammi, þannig að þetta nú líka að vera. Ég ræð mér varla af spenningi.

Það verður sennilega lítið um skíðamennsku næstu vikuna því að ég er að fara til Frankfurt í Þýskalandi til að taka þátt í Carnevalinu sem er þar eða í bæ sem liggur þar nálægt. Ég fer saman með Kanada búum og einnri þýskri stelpu sem við erum eiginlega að fara að heimsækja. Alvega ég er nú ekki alveg með hlutina á hreinu, en við komum til með að búa heima hjá henni og síðan er stefnan set á það að djamma og skoða sig um í Þýskalandi. Það hljómar aldrei illa að komast einhvert þar sem maður getur fengið almennilegan bjór, en það gerist eiginlega ekki í Frakklandi nema að bjórinn sé innfluttur. Síðan ætla ég að nota tækifærið og heimsækja Anninu, sem býr í Bern, en henni kynntist ég þegar ég bjó í Annecy. Þannig að næsta vika er vel skipulögð af viðburðum og furðulegt nokk ekkert sem felur í sér skíði. En stundum verður maður að gera eitthvað annað. Ég tel mér að minnsta kosti trú um það.

Núna ætla ég að hætta þessu og fara að sofa. Hafið það gott og ekki gera neit sem ég mundi ekki gera.

A plus
Guðni

Núna er komið að því. Blogskrif mín undanfarið hafa verið í allra minnsta lagi, minni heldur en ég hafði viljað sjálfur. En svona er þetta nú bara. Fyrst var ég nú bara ekki heima við í svoldin tíma og síðan gerðist það sem vill gerast hérna í Frakklandi og þá sérstaklega hjá mér á Rabot að blogsíðan mín opnaðist ekki. Síðan er ég búinn að gefa mér tíma til þess að setjast niður og bloga, sem nú er ráðin bót á.

Já, pabbi og Dísa systur komu og voru hjá mér 6 daga. Það var rosalega gaman að fá þau og geta eytt tíma með þeim. Við notuðum 4 af þessum 6 dögum í Les 2 Alpes á skíðum sem var nú líka höfuð tilgangur ferðarinnar. Við vorum rosalega heppin með veðrið, þokan hætti leið í síðustu beygjunni á leiðinni upp í þorpið þannig við vorum í heiðum himni og sólskini nánast allan tíman. Ég hafði verið búinn að græja íbúð sem var til nokkurar undrunar á besta stað í þorpinu með frábært útsýni yfir allt og síðan í aðeins 5 mín göngufæri frá aðal kláfnum upp að skíðasvæðinu. Og auðvita var komið við í Carrefour áður en lagt var af stað upp í fjöllin og ég get fullyrt að það voru teknar góðar og miklar vistir fyrir skíðaferðina, það var sko ekkert rugl í gangi. Skíðunin sjálf var með besta móti miðað við aðstæður. Það hafði ekki snjóað í töluverðan tíma þannig að það var farið að sjá all mikið á sumum af brekkunum þannig að ís og grjót voru algengari en gott þykkir. Samt sem áður má segja staðnum til hrós að brekkurnar voru alveg ótrúlega góðar miðað við hvað það var lítil og gamall snjór. Enn og aftur verð ég að þakka Munda fyrir góðar ráðleggingar því að við skíðuðum allan tíma á milli 2600m kláfstopsins og 3200m því þar voru einfaldlega bestu brekkurnar og besta færið, eins og Mundi hafði sagt við mig áður. Og eftir að við vorum búin á skíðunum þá eyddum við smá tíma í Grenoble, mér tókst að sýna pabba og Dísu helstu og merkilegustu staði í miðbænum áður en við enduðum kvöld á La Panse þar sem borðaðar voru dýrindis kræsingar, sem sviku engan. Daginn eftir lögðu þau síðan af stað til Frankfurt í Þýskalandi þaðan sem þau áttu flug heim, en áður var nú samt farinn önnur ferð í Carrefour þannig að drengurinn ætti eitthvað af vistum fyrir, ja ég held að það sé óhætt að segja, næsta mánuðinn eða svo.

En ég er nú frekar netur með þetta að hitta alltaf Íslendingana fyrir tilviljanir. Og það er líka ótrúlegt hvernig maður þekkir Íslendinga alltaf frá öllum hinum. Til að mynda þegar ég mætti í skólan eftir heimsóknina frá pabba og Dísu og fór inní fyrirlestrar salinn, of seinn eins og alltaf, tók ég eftir tveimur hnökkum standa upp úr þvögunni. Ég veit ekki afhverju, en það fyrsta sem ég hugsaði:"Þetta hljóta að vera íslensku stelpurnar sem voru að koma til Grenoble." Enda reyndist það vera rétt hjá mér og í hléinu tók ég þær á tal og gat miðlað af reynslu minni af franska stjórnsýsluskrímslinu og sagt þeim að þær þyrftu ekki að hafa áhyggjur, því að þetta væri nú bara svona og maður hætti að taka eftir þessu eftir smá tíma.

Talandi um íslenskt, þá fækk ég sendingu frá Klakanum þegar heimsóknin kom til mín. Remúlaði, sviðasulta, hákarl og lakkrís bera þar hæst. Þannig að ég ákvað að bjóða til smá íslenskrarmatarveislu í gær. Við 9, ég og síðan 4 þýskir vinir mínir og 4 kanadískir vinir mínir sem er nokkuð fyndið. Allaveg ég útbjó kjötsúpu sem aðalrétt og bauð upp á hákarl, harðfisk og brennivín í forrétt, síðan kjötsúpu, flatkökur og sviðasultu í aðalrétt og að lokum lakkrís og íslenskt súkkulaði í eftirrétt. Og ég verð að segja að þetta gekk betur í fólk en ég bjóst við. Allir smökkuðu á hákarlinum, fólki fannst hann mis góður en það fór samt rúmlega helmingurinn af honum. Ég bjó til 5lítra of kjötsúpu og sá nú fram á að eiga afgang til að hita upp næstu daga en nei, það kláraðist öll súpan og það nú alveg mát vera slatti í viðbót þó að allir hafi fengið nóg. Og þessu öllu var komið niður með Víking Gull bjór og Íslensku Brennivíni, ekki dónó. EN ég verð að taka ofan fyrir þessu fólki fyrir að láta sig hafa hákarlinn og sviðasultuna án þess að vera algjörlega misboðið.

Núna hefur snjóað í fjöllin þannig að nú sér maður fram á meiri og betri skíðamennsku. Það var alveg kominn tími á að fá nýjan snjó í fjöllinn og núna verður maður að nota tækifærið. Síðan er mikil plön í gangi, þar á meðal á að fara til Frankfurt í Þýskalandi um aðra helgi til að vera viðstadur karnival sem þar er. Síðan er ég að reyna að púsla öllu þannig saman að ég komi öllu í verk sem mig langar til þess að gera og nái að heimsækja alla þá sem ég mundi vilja.

Ég ætla að láta þetta duga í bili.
Þar til næst
Guðni

Ég ætla að nota tækifærið að biðjast afsökunar á síðustu skrifum mínum. Það var bara nauðsynlegt fyrir mig að fá aðeins að ausa úr skálum gremju minnar því að ég var frekar ósáttur. En það er nú ekki hægt að svekja sig á svona einhverju of lengi. Maður er jú einu sinni í Frakklandi og svona virðast hlutirnir svoldið vera bara hérna. Allavega er það reynasla mín frá þessu ferðalagi mínu.

Eins og lesa má í fyrra bloggi þá fór ég á sunnudagsmorguninn áleiðis til Cluses með lest og furðulegt nokk miðað við daginn áður þá var lestin á réttum tíma og lestarferðin gekk nokkuð vel fyrir sig. EN, þegar ég kom til Cluses og ætlaði að fara að taka rútuna upp til Avoriaz þar sem ég ætlaði að fara á skíði þá tók hið yndislega skipulag Frakklands vel á móti manni. Ég í heimsku minni hélt bara að það væri best að fara til Cluses og þar mundi ég finna út úr því hvernig rútan virkaði. En nei, það er allt lokað á sunnudögum þannig að ég stóð á rútu/lestarstöðinni í Cluses og vissi ekkert um það hvenær eða yfirhöfuð hvort ég kæmist upp til Avoriaz þennan dag, en þess má geta að ég var kominn til Cluses kl. 9.10. Ég spurðist fyrir um rútuna en það var litlar upplýsingar að fá. Ég hitti síðan nokkra franska krakka sem voru í sömu sporum og ég sem gaf mér sáluró. En það endaði með því að ég tók rútu klukkan 14.45 og var kominn upp til Avoriaz um 16.00. Þannig að það tók mig næstum 11 tíma að komast á leiðarenda sem mér finnst nú svoldið mikið.

Ég skal alveg viðurkenna það að ég var þreyttur og pirraður á þessu öllu, en um leið og ég hitti Anders þá fór það fyrir lítið. Ég var með Anders og tveimur af hans bestu vinum í herbergi. Og það var rosalega gaman. Þeir reytu af sér skemmtileg heitinn þannig að það hálfa hafði verið miklu meira en nóg. Síðan voru þeir duglegir í því að espa hvorn annan upp í allskonar vitleysu þar sem oftar enn ekki fylgdi miklar kúk og piss umræður. Ég fékk alveg allt beint í æð sem var alveg frábært. Síðan til að lífga enn meira upp á húmorinn hjá mér eftir vonbrigði með ferðalegið, þá fann einn af vinum Andersar gildan skíðapassa fyrir svæðið á gólfinu meðan að við vorum á djamma á sunnudagskvöldið, þannig að ég þufti ekki að kaupa mér skíðapassa. Þannig að ferðin varð þannig ennþá sættari. En það var svo gaman að djamma svoldið með Dönum, það er bara svo allt allt allt allt öðruvísi og þá meina ég það á góða vegu. Þó svo að ferðinn hefði verið aðeins styttri og ferðalagið flóknara en ég hafði reiknað með, þá var þetta alveg þess virði og ég hafði farið þó aðeins um dag hefði verið að ræða.

Jæja, svo er það bara næsta skíðaferð sem tekur við. Að þessu sinni er það pabbi og Dísa systir sem ætla að koma. Það verður fjör líka enda jafnast nú fátt við það að vera á skíðum það verður nú bara alveg að viðurkennast hér og nú. Svo verður nú líka gaman að fá þau í heimsókn og þó svo að þau stoppi nú ekkert rosalega lengi þá eru það ekki lengdin heldur gæðin sem skipta máli.

Ég ætla ekki hafa þetta mikið lengra því að á morgundagurinn verður frekar strangur. Á morgun á að reyna að framkalla kraftaverk í herberginu mínu þannig að ég komi gestunum mínum fyrir í herberginu. Það á að taka á honum stóra sínum og það verður hver einasti fermillimetri nýttur í fyrir eitthvað.

Þannig að þar til næst
Au revoir
Guðni