Eg vil bara byrja a thvi ad leidretta sidasta blogg. Eg er ekki kominn til Islands og kem ekki fyrr en 17.juni . Thannig er mal med vexti ad Krista fekk ekki vegabrefid sitt i sendiradinu thannig ad fyrir hana ad reyna ad koma til Islands thetta skiptid gekk ekki. Og eg frestadi ferdinni minni til thess ad eiga meiri tima med Kristu. Vid baedi hefum frekar vilja komast til Islands og eiga tima thar saman en svona er lifid. Thannig ad vid erum kominn aftur til Grenoble og aetlum ad dulla okkur herna thanngad til a fostudaginn naesta thegar vid forum aftur til Parisar til ad saekja vegabrefid hennar. Hun flygur til Kanada a 17. juni svo ad thad er buid ad lofa henni ad hun komist heim. Svona er thetta ad skipta vid kandiska sendiradid i Frakklandi, thad gengur allt mjog haegt. Adra sogu er ad segja um kandiska sendiradid heima, thar sem hun Elisabet sem kom i ljos ad er god vinkona Munda og Svanhildar og bjo herna i Grenoble, var snilingur og adstodadi okkur eins mikid og sennilega meira heldur en hun gat. Viljum vid nota thetta taekifaeri til thess ad thakka henni kaerlega fyrir alla hjalpina tho ad lokum hafi thetta ekki gengid upp. En thannig er nu bara lifid.

Eg aetla ekki ad hafa thetta lengra i bili en eg hlakka til ad sja ykkur oll og ekki sidur ad komast til landsins goda.

Thar til naest
Gudni

Jæja, jæja, jæja. Nú er sko aldeilis komið að því. Haldiði ekki bara að þetta sé síðasta færslan mín frá Grenoble, í bili að minnsta kosti. Það fara um mig blendnar tilfinningar á þessari stundu, það verður frábært að koma heim en guð minn góður hvað ég á eftir að sakna þess að vera hérna. Ég er búinn að vera hérna í 9 mánuði og Grenoble er aldeilis búinn að venjast vel. Allir vinirnir sem ég hef eignast hérna, verður saknað. En það bíða manni nýir tímar, nýir staðir og annað fólk. Eitthvað til að hlakka til.

Já, maður er búinn að taka ágætlega á því hérna upp á síðkastið og má ég til með að þakka Munda og Svanhildi fyrir að hafa lagt mér línur um hvernig "Stutt þanngað til maður fer heim" neyslubrjálæði fer fram. Ég er ekki viss um mér hefi gengið svona vel hefði það ekki verið fyrir reynsluna af ykkar raunum. Ég er búinn að vera duglegur að versla hluti upp á síðkastið til að taka með heim en núna er ég með 4 töskur fullar af dóti og síðan skíðin og hjólið. Mér til varnar, þá kom ég nú með megnið af þessu með mér út en samt sem áður hefur vel bæst á dótið. Til að mynda, tók ég rútu 90km og hjólaði 15km til að fara í Millet/Lafuma útsöluverslun til að kaupa mér útivistar dót. Ég get sko sagt ykkur það að ég átti erfitt með mig því að mig langaði til þess að kaupa allt dótið þarna inni en sem betur fer var ég bundinn við plássið á hjólinu. En það var verslunarferð til fjár. Að endingu missti ég af rútunni aftur til Grenoble þannig að ég endaði með því að hjóla til baka, litla 80km. Þetta var fullkomlega þess virði, þessi búð er mögnuð. Maður finnur allt sem hugurinn girnist og meira til og ekki skemmir að verðinu eru 50% af verði úti í búð sem kemur sér vel fyrir fátæka námsmenn.

Síðan í síðustu viku fór ég í dagsferð til Parísar með Kristu. Hún lenti í því að tapa vegabréfinu sínu og hún þurfti að fara í sendiráðið vegna þess að eins og alltaf var eitthvað vesen. Ég veit ekki hvernig þetta er ef Íslendingur tapar vegabréfi í útlöndum en fyrir Kanadabúa er þetta geðveikt vesen og endalaus pappírsvinna. Það þarf að senda inn fullt af skilríkjum, fæðingarvottorð, fylla út 5 mismunandi eyðublöð, hafa 3 votta og síðan að fá einhvern embættismann til þess að skrifa undir þetta allt saman. Eitthvað var ekki alveg eins og það átti að vera og þar sem það tekur bréf 8 daga að fara frá París til Grenoble þá ákvað Krista að fara beint í sendiráðið og græja þetta allt þar. Ég nýti tækifærið og fór með henni, þar sem að ég hafi aldrei komið áður til París. Þrátt fyrir að vera þar aðeins í einn dag, þá tókst okkur að sjá margt og ég held að það sé óhætt að segja að París er mögnuð borg. Allir minnisvarðarnir, byggingarlistin og þar fram eftir er meiri en orð fá lýst. Ég er ánægður að hafa farið og maður þarf að gefa sér betri tíma seinna til að skoða betur en guð minn góður hvað ég held að ég gæti ekki búið þarna til lengri tíma. Mér finnst Grenoble stór með sína 400.000 íbúa en hvað þá París með sína 8.000.000 íbúa eða svo.

Þar fyrir utan en töluverður tími búinn að fara í það að kveðja fólk, pakka og síðan að reyna njóta síðustu daganna hérna. Við Krista fórum til að mynda í 2 daga útilegu sem heppnaðist bara vonum framar en vegna rigningar og skíta kulda varð hún styttri en upphaflega reiknað var með. Enga að síður góð ferð. Núna þessa síðustu daga í Frakklandi, fer ég með pabba og mömmu og Kristu í smá ferðalag þar sem markmiðið er að smakka svoldið að víni áður en ég og vonandi Krista, ef hún verður komin með vegabréfið eins lofað var í sendiráðinu, komum til Íslands á föstudaginn 9. júní.

Þar með hafið þið það, ég ætla að enda þetta hér og nú og segja:
Hlakka til að sjá ykkur öll á Íslandi. Sjáumst fljótt.

Salut
Guðni

Jæja, eins og glöggt má sjá á þessari síðu, þá hef ég haldið mínu stryki upp á síðkastið: Ég er ekki búinn að vera duglegur að blogga. Eins og alltaf áður gæti ég komið með gommu af afsökunum fyrir því hvers vegna ég hef ekki verið duglegur að skrifa en frekar en endranær þá held ég bara að ég sleppi því að telja það upp. Í staðinn hafði ég hugsað mér að skrifa góða og greinagóða skýrslu um lífið í þessari færslu, en hérna kemur hið óvænta. Þar sem að veðrið er alveg með besta móti núna, ekki of hlýtt en heiðskírt og sól þá hreinlega nenni ekki að skrifa langa færslu núna. Auk þess ætla ég að hitta Marc André sem er vinur minn frá Kanada og við ætlum að fá okkur bjór og satt best að segja heilar það meira á þessari stundu. Þannig að þið verið að spenna beltin og setja ykkur í stellingar því að það verður aðeins lengri bið í það að þessi skýrsla komi. Auk þess er nú ekki svo langt í það að ég kem heim, aðeins 16 dagar, þannig að kemur fljótlega að þeim tímapunkti að ég get sagt ykkur alla sálarsöguna í eigin persónu sem mér finnst skemmtilegra.

Til að gera langa sögu stutta, þá verður þessi færsla ekki lengri.

Þar til næst eða þanngað til að ég sé ykkur á hinu ilfagara Íslandi, sem virðist vera í vetrar ástandi þessa dagana.
Guðni

P.s. ég tek kannski góða veðrið með mér, en einhver annar þarf þá að borga alla yfirviktina.

Mig langar að byrja á því að nota tækifærið og þakka kæralega fyrir allar afmæliskveðjunar í gær. Ég snortinn yfir því hvað margir mundu eftir því og sendu mér kveðju. Allar kveðjunar juku mjög ánægjuna við daginn sem var vel þegið.

Já, ég er búinn að vera latur að skrifa upp á síðkastið. Ég veit ekki, kannski útaf því að dvölin hérna er farin að styttast all verulega í annan endan og það líður ekki að löngu þar til ég verð kominn á klakan aftur. Vel á minnst, þá kem ég heim 9. júní næstkomandi frá París. Það verður gaman að komast heim þar sem allir kunna að bera fram nafnið mitt. Annars kem ég ekki einsamall til Íslands heldur ætlar Krista að koma með mér og vera á landi í viku. Hún ætlar að tékka á þessu og reyna að sjá betur hvað hún er að fara út í. Ég á nú ekki von á því að hún eigi eftir að verða fyrir vonbrigðum en ég gæti trúað því að henni gæti orðið kalt. Ekki það að ég er farinn að trúa því að mér verði kalt. Ég meina hérna er yfir 20°C hiti og logn flesta daga sem er svoldið annað veðurfar en maður á að venjast á Íslandi. En það er samt svo margt sem mér er farið að hlakka til að upplifa aftur, hlutir sem að ég gerði mér ekki grein fyrir að væru svona frábærir áður. Til að mynda sakna ég rosalega sjávarlyktarinnar sem að ræður ríkjum heima. Hérna er það mengunin sem er í aðalhlutverki og ég verð að segja að það bara ekki kúl. Æi, það er best að ég hætti að hugsa um þetta núna áður en ég fer alveg hjá mér. En allavega, þá hlakka ég mikið til að koma heim þann 9. júní, eins og lífið hérna í Grenoble er frábært og ég er búinn að læra mikið þá er ég tilbúinn núna til að snúa heim.

Já, en eins og sjá má í síðustu færslu þá var ég í Niðurlöndum. Ég hef aldrei áður verið að neinu viti í Niðurlöndum þó að ég sé nokkuð viss um að ég hafi einhvern tíma keyrt þar í gegn. En ég fór gagn gert til þess að heimsækja hana Marjolijn sem ég kynntist hérna í Grenoble fyrir áramót. Ég verð að segja það að Niðurlönd ullu mér engum vonbrigðum. Ég var heppinn og fann flugmiða frá Genf til Amsterdam fyrir 85€ eða um það bil 7500kr fram og til baka með KLM. Ég meina, rútuferð aðra leiðina kostaði jafn mikið þannig að ég var mjög sáttur. En dagurinn sem ég mætti til Amsterdam var afmælisdagur drottningarinnar og ég verð að segja það að var engin skömm af veisluhöldunum. Ég tók lestina frá Schiphol til Arnhem og í lestinu voru flestir klæddir í eitthvað appelsínugult. En þegar ég kom til Arnhem voru allir klæddir í eitthvað appelsínugult og flestir orðnir vel ölvaðir eða það af meira drukknir. Og skildi engan undra, því að hverju götuhorni var bjórstandur þannig að enginn þurfti að hafa áhyggjur af því að vera þyrstur. Þannig að fyrsta kvöldið var vel tekið á því og ég náði nokkuð góðu ölvunarstigi. Vinir Marjolijn voru duglegir að bera í mig bjór eða aðra áfenga drykki og sem sannur herramaður þáði ég þá alla með þökkum og drakk með bestu lyst. Ég skemmti mér frábærlega innan um alla hollendingana og ég verð að taka ofan hattinn fyrir þeim, því að þeir virkilega kunna að skemmta sér og öðrum. En dagurinn eftir var nú líka svoldið eftir því. Ég get alveg viðurkennt að ég hef oft verið hressari en ég var þó ekkert alverlega þunnur. Þannig við Marjolijn tókum það bara rólega við fórum í gönguferð um Nijmegen sem er bærinn sem hún býr í. Síðan um kvöldið eldaði ég pasta carbonnara fyrir okkur og kærastann hennar, Dennis.

En síðan á mánudaginn fórum við Marjolijn til Amsterdam. Við vorum ekki heppin því að um leið og við komum byrjaði að rigna þannig að við ákváðum að fara og skoða Ríkissafnið í Amsterdam. Við vorum nú ekki heppnari en það að það virtist vera að allir hefðu ákveðið hið sama, því að fyrir utan safnið var allavega 2 tíma löng röð. Þar sem að við ætluðum að flýja veðrið vorum við ekki að nenna að bíða í röð allan þennan tíma. Við ákváðum því bara að rölta aðeins um og frekar vera duglega að fara inn í búðir til þess að halda á okkur hita. En þrátt fyrir að veðrið hafi kannski ekki verið á okkar bandi þá verð ég að segja að Amsterdam er mjög flott og spennandi borg. Ekki bara fyrir Rauðaljóshverfisins eða öll "kaffihúsin" heldur er borgin áhugaverð. Það er alveg á hreinu að ég verð að fara þanngað aftur og skoða mig aðeins betur um. Það sama má segja um Niðurlönd í heild sinni, það er allt svo flott og vel hugsað um hlutina að það er til hreinar fyrirmyndar. Niðurlönd fá fullt hús stiga frá mér. Það skemmir heldur ekki að þekkja fólk að staðnum til að heimsækja, sem gefur manni allt aðra sýn í lífið. Síðasti dagurinn minn í hjá Marjolijn notaði ég bara í það að sofa og skoða í búið í Nijmegen. Ég verð líka að viðurkenna að ég horfði svoldið á sjónvarpið, ég verð að segja að það er langt síðan að ég horfði á sjónvarpið síðast þannig að ég fékk góðan skammt af sjónvarpsstofða skiptingum, það ætti að duga mér þar til ég kem heim. Ferðin til Niðurlanda var hreint út sagt frábær, hreinlega vonum framar. Það hefði verið gaman að hafa aðeins meiri tíma, en ég er með það á hreinu að ég á eftir að fara aftur til þanngað og þá gef ég mér betri tíma til að skoða mig um.

En lífið hérna í Grenoble er í góðum gír. Ekki það að ég notaði hluta af afmælisdaginum í gær í það að kíkja til læknis því að ég var svoldið illt í hálsinum. Eftir að mér tókst að útskýra nokkurn vegin hvað var í gangi hjá mér, þá kíkti læknirinn í hálsinn á mér. Eftir smá kíking í hálsinn á mér leit læknirinn á mig og spurði hvort að mér væri ekki meira en bara svoldið illt í hálsinum. Í ljós kom að ég var með vírus sýkingu í hálsinum og er því kominn aftur á fúkkalyf, mér til ómældrar ánægju. Það er nú skára en að vera illt í hálsinum. Ég hélt að ég væri búinn með veikinda pakkan í bili, en svo virðist ekki vera.

Núna ætla ég að hætta þessum skrifum mínum og kannski að fara að taka aðeins til inni hjá mér og klára að þvo þvott þannig að ég eigi hrein föt til skiptana.

Þar til næsta
Guðni

Ég er ekki búinn ad vera duglegur upp á sídkastid en nú er ég staddur í Hollandi í heimskón hjá Marjolijn sem ég kynntist fyrir áramót í Greonble. Ég aetla thar af leidandi ekki ad gefa fulla skýrslu heldur bara ad láta vita thannig ad fólk fari nú ekki ad hafa áhyggjur af mér. Nei, segi nú bara svona. Ég lofa skrifa greina góda faerslu thegar ég verd kominn til baka til Grenoble. Thanngad til thá aetla ég ad njóta lífsins hérna í Hollandi.

Thar til naest
Gudni

Jæja, ég hef nú staðið mig vel upp á síðkasti að skrifa ekki mikið hérna á bloggið. En það á sér allt skýringar. Og meira segja aðrar skýringar heldur en það að ég hafi ekki nennt að blogga.

Nefnilega, Steingrímur kom í heimsókn yfir páskana. Þá var nú ekki gefinn sér mikill tími til þess að blogga. Við Steini stóðum okkur vel í að finna okkur alltaf eitthvað annað til dundurs. Þar á meðal fórum við tvisvar á skíði, eyddum tveimur dögum í Grenoble og fórum síðan einn dag í hörku göngutúr eftir að hafa ætlað að fara á skíði en við misstum af rútunni. Þannig að fjölbreytninn var í fyrirrúmi.

Skíðaferðirnar fórum við báðar til Les 2 Alpes þar sem það nær svo hátt upp að þar er ennþá nægur snjór. Og meira að segja annan daginn náðum við góðu 20cm púðri í brautunum sem var alveg magnað. Síðan gat maður farið eitthvað útfyrir til fá meira púður en vegna kunnáttuleysis míns á telemarkið þá gekk það svoldið verr. Veðrið var það gott að Steina tókst að verða vel rauður í andlitinu eftir daginn. Seinni skíðaferðinn var ekki eins góð vegna mikils roks og úrkomu. Það endaði með því að skíðasvæðinu var lokað að stærstum hluta, þannig að við fórum bara snemma heim þann daginn. Göngutúrinn sem við fórum var farinn upp á fjall í Vercors fjallgarðinum og tindurinn sem við gengum upp á heitir Le Moucherotte og gnæfir yfir Grenoble í vestri. Tindurinn nær upp í 1900m og gönguferðin er nokkuð notaleg. En það var svoldið mikill snjór í fjallinu ennþá þannig að ferðinn tók aðeins lengri tíma en ég hélt. Samt sem áður gekk hún það vel að við sáum fram á að geta tekið rútu kl 15 niður í staðinn fyrir 18 en til þess að gulltryggja að ná fyrri rútunni var hlaupið niður með tilheyrandi látum og lykt í rútunni. Okkur tókst líka að fara 2 út á lífið, sem verður nú að segjast að er heldur dapur hérna í Grenoble, en þrátt fyrir það tókst okkur vel til bæði skiptin. Ég meina grænt Chartreuse klikkar aldrei. Ég er alveg rosalega ánægður að Steingrímur kom hérna og heimsótti mig og ég skemmti mér hreint út sagt frábærlega.

En eftir að Steini fór tók nú við annað og alvarlegra tímabil. Ég er í prófum núna, raunar í tvöfaldri merkinu. Ég er nefnilega að taka próf í skólanum og síðan ekki síður mikilvægt þá eru foreldrar Kristu í heimsókn þannig að þar er maður í raunar mikilvægara prófi. Ég tók mig til eldaði fyrir foreldra Kristu og þar sem pabbi hennar nú matreiðslumeistari og var nokkuð ánægður með matinn þá held ég að ég sé nú nokkuð góður. Ég matreiddi snigla í forrétt, coq au vin í aðalrétt og síðan var sorbeit ís og ananas í eftirrétt. Ég held að mér sé óhætt að segja að ég hafi náð því prófi þannig að núna er ég að sökkva mér í það að læra fyrir prófin í skólanum.

Þannig núna er mér ekki til tölvuverunnar boðið lengur heldur ætla ég að fara að kíkja á skóla dótið.

Þar til næst
Guðni

Nú ætla ég að standa við stóru orðin. Ég ætla að gera eins og ég lofaði og blogga um ferðina til Barcelona. Nú verður lagt í hann.

Við vorum 5 saman hérna frá Grenoble sem löguðum af stað saman, 3 kanada búar þar á meðal Krista og síðan þýsk stelpa. Ég var dreginn með svona á síðustu stundu hálf partinn og ég verð nú að segja að þvílík heppni. Allavega 10 tímar í rútu frá Grenoble til Barcelona á aðfaranótt föstudagsins var nú ekki alveg það ákjósanlegasta en alls ekki það versta sem ég hef lent í. Rútuferðinn gekk fínt fyrir sig nema það kannski að bílstjóraninir voru pólskir þannig að allar tilkynningar voru á frensku sem var stundum erfitt að ráða úr. En í rútuferðinni var sýnd mynd í sjónvarpinu, einhver frönsk skylmingamynd, sem er nú kannski ekki svo slæmt nema hvað að myndin var talset á pólsku. Og talsetningar á pólsku er semsagt einn maður sem les allar raddirnar einhvernveginn og einhvernveginn. Gæðin á upplestrinum voru svona eins og stafsetningar upplestur, gjörsamlega hrár og kaldur upplestur. Annars var nú bróðurparti rútuferðarinnar eytt í það að reyna að sofa. Við komum til Barcelona um 5 um morguninn á föstudeginum og á rútustöðinni tók þýsk vinkona okkar á móti okkur. Eftir stutta gönguferð komum við heim til hennar þar sem fólk lagði sig.

Við fórum ekki af stað fyrr en vel eftir hádegi á föstudeginum vegna þreyttu og rúturiðu eins og gefur að skilja. Við byrjuðum því að græja gistinguna fyrir mig og Kristu, því að ekki var pláss fyrir alla heima hjá Heike, sem er sú sem við vorum að heimsækja. Gistiheimilið var rekið af indversku fólki og angaði af reikelsi og klór. Annars góð staðsetning, í aðeins 5mín göngufæri frá Sagrada Famila sem er kirkjan sem Gaudi hannaði og er búið vera í byggingu síðan ég veit ekki hvenær og verður ekki tilbúin fyrr en rúmlega 2020. Eftir að vera búin að skrá okkur á gistiheimilið fórum við í Gaudi garðinn, sem er heitir nú eitthvað annað en ég man ekki alveg í augnablikinu. Og vá, þessi Gaudi gaur var alveg að meika það. Tilfinningin í garðinum var eins og gott Disney ævintýri. Við eyddum 3 tímum í það að sitja og slappa af og njóta þess að vera þarna. En um kvöldið fór ég og sótti Sofi, sem er vinkona mín frá Uruguay og býr í Pamplona. Ég kynntist henni í Annecy og þegar hún vissi að ég var að koma til Barcelona ferðaðist hún í 5 tíma í lest til þess að hitta mig. Síðan um kvöldið borðum við á einhverjum veitingarstað sem var eins túristalegur maður getur ímyndað sér en bjórinn var ódýr. Síðan til að koma okkur í gírinn fórum við á einhvern stað sem sérhæfir sig í því að bjóða ódýra Sangria og það í könnum. Allir í hópnum drukku vel og fjórum 1.2L könnum af Sangria síðar var ölvunarstigið orðið mjög hátt. Þá var fært sig um sett á klúbb sem spilaði rokk/teknó tónlist en það var fínt til þess að dansa. Eftir nokkra góða spretti á gólfinu var mannskapurinn orðinn lúinn en þá var klukkan líka orðin 6 þannig að tími var til að fara heim.

Á laugardagsmorgnunum var töluverð þynnka í gangi þannig að deginum var eytt í það að skoða miðbæ Barcelona. Það er nokkuð ljóst að borgin er mikil ferðamannaborg sem mér fannst stundum full mikið af því góða en af sama skapi er það rosalegur kostur, því það auðveldar manni svoldið lífið þegar maður er sjálfur ferðamaður. En borgin er frábær, það eru svo margir spennandi staðir að sjá og andrúmsloftið er hreint magnað. En það sem kom mér samt mest á óvart er hvað borgin er hrein, það var varla rusl á götunum sem er nú góður kostur. Síðan um kvöldið skoðum við gosbruns sýningu þar sem spiluð er tónlist og síðan er gosbrunnurinn látinn gera allskonar trikk og ljósum beit eftir kúnstarinnar reglum. Mér fast þetta svoldið korní en eftir 2 bjóra var þetta hin besta skemmtun. Síðan var farið á bar þar sem horft var á FC Barcelona og Real Madrid etja kappi. Leikurinn endaði 1-1 sem er frekar magnað því að Barcelona var í stór sókn allan tíman. En svona er nú víst fótboltinn. Eftir leikinn skiptum við liði og helmingurinn fór heim, en hinir, alvöru fólkið, skellti sér á næturklúbb. Klúbburinn heitir RAZZ, að ég held en nota bene að ég var fullur, og hann er á fimm hæðum þar sem spiluð er mismunanadi tónlist. Staðurinn var fín og sérstaklega neðsta hæðin þar sem spiluð er rokk tónlist og mikil stemming var á staðnum. Við enduðum með að koma heim um 5 um morguninn eftir góða takta á dansgólfinu.

Þau sem fóru heim snemma lögðu snemma af stað til þess að skoða markverða staði í Barcelona en við hin sem fórum út vorum framlá og komumst ekki af stað fyrr en um 1. Við ákváðum að fara í kláf sem gengur yfir borgina, frá ströndinni upp á hæð ofan við höfnina. Ég verð bara að segja að það er ekki þess virði. Við þurftum að bíða í 2 tíma og borga 9€ og þetta var bara ekki þess virði. Við gengum síðan upp að virki sem er efst á hæðinni þar sem gott útsýni er yfir borgina og nánast umhverfi. Síðan gengum við um Ólumpíusvæðið og ætlum að skoða eitthvað torg en þegar við komum þanngað kostaði 10€ komast inn og við sem fátækir námsmenn vorum ekki alveg að nenna því. Um kvöldið var borðaður á egyskum veitingastað og haldið heim snemma.

Á mánudeginum var síðan farið á markað sem er sá stærsti sem ég hef komið á. Rúmlega fótboltavöllur á stærð og með fisk, kjöt, grænmeti og ávexti af öllum gerðum og sortum. Við keyptum okkur nokkra ávexti og síðan var ferðinni haldið á ströndina þar sólin var aðeins sleikt. Ekki það að ég var rólegur því ég veit að ég brenn auðveldlega en sumum tókst að brenna all hressilega. Seinnipartinn var rútan síðan tekinn til Grenoble eftir vel lukkaða ferð til Barcelona.

Ég hafði aldrei komið til Spánar fyrr svo að þetta kom mér á óvart. Þetta var fullkomlega þess virði að fara þarna. Ég skal ekki segja um afganginn af Spáni en Barcelona er hreint út sagt mögnuð borg í alla staði. Hún er rosaleg ferðamannaborg sem er kostur og ókostur en hún hefur upp á svo margt að bjóða og skoða að það hálf væri meira en nóg. Þeir sem hafa þegar komið til Barcelona eru ábyggilega sammála og þið sem eigið eftir að fara þanngað krípið fyrsta tækifærið til þess að fara þanngað, það er alveg þess virði.

Ég hef nú svo sem ekki mikið annað að segja í þetta skiptið þannig að ég held að ég endi þetta hér og nú.

A+
Guðni