Jæja, eins og glöggt má sjá á þessari síðu, þá hef ég haldið mínu stryki upp á síðkastið: Ég er ekki búinn að vera duglegur að blogga. Eins og alltaf áður gæti ég komið með gommu af afsökunum fyrir því hvers vegna ég hef ekki verið duglegur að skrifa en frekar en endranær þá held ég bara að ég sleppi því að telja það upp. Í staðinn hafði ég hugsað mér að skrifa góða og greinagóða skýrslu um lífið í þessari færslu, en hérna kemur hið óvænta. Þar sem að veðrið er alveg með besta móti núna, ekki of hlýtt en heiðskírt og sól þá hreinlega nenni ekki að skrifa langa færslu núna. Auk þess ætla ég að hitta Marc André sem er vinur minn frá Kanada og við ætlum að fá okkur bjór og satt best að segja heilar það meira á þessari stundu. Þannig að þið verið að spenna beltin og setja ykkur í stellingar því að það verður aðeins lengri bið í það að þessi skýrsla komi. Auk þess er nú ekki svo langt í það að ég kem heim, aðeins 16 dagar, þannig að kemur fljótlega að þeim tímapunkti að ég get sagt ykkur alla sálarsöguna í eigin persónu sem mér finnst skemmtilegra.

Til að gera langa sögu stutta, þá verður þessi færsla ekki lengri.

Þar til næst eða þanngað til að ég sé ykkur á hinu ilfagara Íslandi, sem virðist vera í vetrar ástandi þessa dagana.
Guðni

P.s. ég tek kannski góða veðrið með mér, en einhver annar þarf þá að borga alla yfirviktina.

Mig langar að byrja á því að nota tækifærið og þakka kæralega fyrir allar afmæliskveðjunar í gær. Ég snortinn yfir því hvað margir mundu eftir því og sendu mér kveðju. Allar kveðjunar juku mjög ánægjuna við daginn sem var vel þegið.

Já, ég er búinn að vera latur að skrifa upp á síðkastið. Ég veit ekki, kannski útaf því að dvölin hérna er farin að styttast all verulega í annan endan og það líður ekki að löngu þar til ég verð kominn á klakan aftur. Vel á minnst, þá kem ég heim 9. júní næstkomandi frá París. Það verður gaman að komast heim þar sem allir kunna að bera fram nafnið mitt. Annars kem ég ekki einsamall til Íslands heldur ætlar Krista að koma með mér og vera á landi í viku. Hún ætlar að tékka á þessu og reyna að sjá betur hvað hún er að fara út í. Ég á nú ekki von á því að hún eigi eftir að verða fyrir vonbrigðum en ég gæti trúað því að henni gæti orðið kalt. Ekki það að ég er farinn að trúa því að mér verði kalt. Ég meina hérna er yfir 20°C hiti og logn flesta daga sem er svoldið annað veðurfar en maður á að venjast á Íslandi. En það er samt svo margt sem mér er farið að hlakka til að upplifa aftur, hlutir sem að ég gerði mér ekki grein fyrir að væru svona frábærir áður. Til að mynda sakna ég rosalega sjávarlyktarinnar sem að ræður ríkjum heima. Hérna er það mengunin sem er í aðalhlutverki og ég verð að segja að það bara ekki kúl. Æi, það er best að ég hætti að hugsa um þetta núna áður en ég fer alveg hjá mér. En allavega, þá hlakka ég mikið til að koma heim þann 9. júní, eins og lífið hérna í Grenoble er frábært og ég er búinn að læra mikið þá er ég tilbúinn núna til að snúa heim.

Já, en eins og sjá má í síðustu færslu þá var ég í Niðurlöndum. Ég hef aldrei áður verið að neinu viti í Niðurlöndum þó að ég sé nokkuð viss um að ég hafi einhvern tíma keyrt þar í gegn. En ég fór gagn gert til þess að heimsækja hana Marjolijn sem ég kynntist hérna í Grenoble fyrir áramót. Ég verð að segja það að Niðurlönd ullu mér engum vonbrigðum. Ég var heppinn og fann flugmiða frá Genf til Amsterdam fyrir 85€ eða um það bil 7500kr fram og til baka með KLM. Ég meina, rútuferð aðra leiðina kostaði jafn mikið þannig að ég var mjög sáttur. En dagurinn sem ég mætti til Amsterdam var afmælisdagur drottningarinnar og ég verð að segja það að var engin skömm af veisluhöldunum. Ég tók lestina frá Schiphol til Arnhem og í lestinu voru flestir klæddir í eitthvað appelsínugult. En þegar ég kom til Arnhem voru allir klæddir í eitthvað appelsínugult og flestir orðnir vel ölvaðir eða það af meira drukknir. Og skildi engan undra, því að hverju götuhorni var bjórstandur þannig að enginn þurfti að hafa áhyggjur af því að vera þyrstur. Þannig að fyrsta kvöldið var vel tekið á því og ég náði nokkuð góðu ölvunarstigi. Vinir Marjolijn voru duglegir að bera í mig bjór eða aðra áfenga drykki og sem sannur herramaður þáði ég þá alla með þökkum og drakk með bestu lyst. Ég skemmti mér frábærlega innan um alla hollendingana og ég verð að taka ofan hattinn fyrir þeim, því að þeir virkilega kunna að skemmta sér og öðrum. En dagurinn eftir var nú líka svoldið eftir því. Ég get alveg viðurkennt að ég hef oft verið hressari en ég var þó ekkert alverlega þunnur. Þannig við Marjolijn tókum það bara rólega við fórum í gönguferð um Nijmegen sem er bærinn sem hún býr í. Síðan um kvöldið eldaði ég pasta carbonnara fyrir okkur og kærastann hennar, Dennis.

En síðan á mánudaginn fórum við Marjolijn til Amsterdam. Við vorum ekki heppin því að um leið og við komum byrjaði að rigna þannig að við ákváðum að fara og skoða Ríkissafnið í Amsterdam. Við vorum nú ekki heppnari en það að það virtist vera að allir hefðu ákveðið hið sama, því að fyrir utan safnið var allavega 2 tíma löng röð. Þar sem að við ætluðum að flýja veðrið vorum við ekki að nenna að bíða í röð allan þennan tíma. Við ákváðum því bara að rölta aðeins um og frekar vera duglega að fara inn í búðir til þess að halda á okkur hita. En þrátt fyrir að veðrið hafi kannski ekki verið á okkar bandi þá verð ég að segja að Amsterdam er mjög flott og spennandi borg. Ekki bara fyrir Rauðaljóshverfisins eða öll "kaffihúsin" heldur er borgin áhugaverð. Það er alveg á hreinu að ég verð að fara þanngað aftur og skoða mig aðeins betur um. Það sama má segja um Niðurlönd í heild sinni, það er allt svo flott og vel hugsað um hlutina að það er til hreinar fyrirmyndar. Niðurlönd fá fullt hús stiga frá mér. Það skemmir heldur ekki að þekkja fólk að staðnum til að heimsækja, sem gefur manni allt aðra sýn í lífið. Síðasti dagurinn minn í hjá Marjolijn notaði ég bara í það að sofa og skoða í búið í Nijmegen. Ég verð líka að viðurkenna að ég horfði svoldið á sjónvarpið, ég verð að segja að það er langt síðan að ég horfði á sjónvarpið síðast þannig að ég fékk góðan skammt af sjónvarpsstofða skiptingum, það ætti að duga mér þar til ég kem heim. Ferðin til Niðurlanda var hreint út sagt frábær, hreinlega vonum framar. Það hefði verið gaman að hafa aðeins meiri tíma, en ég er með það á hreinu að ég á eftir að fara aftur til þanngað og þá gef ég mér betri tíma til að skoða mig um.

En lífið hérna í Grenoble er í góðum gír. Ekki það að ég notaði hluta af afmælisdaginum í gær í það að kíkja til læknis því að ég var svoldið illt í hálsinum. Eftir að mér tókst að útskýra nokkurn vegin hvað var í gangi hjá mér, þá kíkti læknirinn í hálsinn á mér. Eftir smá kíking í hálsinn á mér leit læknirinn á mig og spurði hvort að mér væri ekki meira en bara svoldið illt í hálsinum. Í ljós kom að ég var með vírus sýkingu í hálsinum og er því kominn aftur á fúkkalyf, mér til ómældrar ánægju. Það er nú skára en að vera illt í hálsinum. Ég hélt að ég væri búinn með veikinda pakkan í bili, en svo virðist ekki vera.

Núna ætla ég að hætta þessum skrifum mínum og kannski að fara að taka aðeins til inni hjá mér og klára að þvo þvott þannig að ég eigi hrein föt til skiptana.

Þar til næsta
Guðni