Ég er búinn að vera lélegur að skrifa upp á síðkastið og ég verð nú eiginlega að viðurkenna það stendur ekkert sérstaklega til bóta. Í dag ætla ég að vera með stutta færslu.

Mig langar bara að láta ykkur vita að ég er á leiðinni til Barcelona, til að sýna mig og sjá aðra. Hver veit nema að maður djammi kannski eitthvað og síðan sleiki aðeins sólina, það er aldrei að vita. Allavega ég lofa að gefa væna skýrslu þegar ég kem til baka og rekja alla hugsanlega og óhugsanlega atburði sem kunna að hafa gerst.

Þar til eftir helgi, þegar ég verð brún og sætari.
Guðni

Jæja, ég skal alveg taka það á mig hérna að ég er ekki búinn að vera duglegur að blogga upp á síðkastið. Ég er ekki búinn að gefa mér tíma til þess. Tíminn er búinn að fara mikið í það að skíða á milli þess sem ég er búinn að vera í svitaköstum heima yfir því að ég sé að ná mér í einhvern lífshættulegan sjúkdóm. Stundum þá get ég verið alveg milljón og það að vera kominn nokkur þúsund km burt frá klakanum breytir engu. Ég skal sko segja ykkur það. Krónísk eyrnabólga, heilahimnubólga og járnskortur er meðal annars það sem ég sjálfgreindi mig. En listinn er lengri, það skal ég segja ykkur. Svo kom bara í ljós að ég var með alltof mikinn eyrnamerg! Ekki hvarflaði það að mér, nei, mér fannst það líklegra að ég væri með heilahimnubólgu. Það þurfti smá móðurlega umhyggju eins og ég vill kalla það til að koma vitinu fyrir mig. Þegar ég var alveg í öngum mínum yfir þessu öllu saman, þá sagði mamma blákalt, að ef ég væri með lífshættulegan sjúkdóm að þá væri ég hvort eð er líklegast dauður eða þá fyrir löngu kominn á spítala. Sem er náttúrulega alveg rétt en þegar maður leyfir ímyndunar aflinu að taka tauminn þá er raunin oft þessi, að minnsta kosti hjá mér. Nei, svona er maður nú klikkaður.

En þrátt fyrir þetta allt þá eftir síðasta blogg þá var gert það sem stóð til. Þá viku fór ég 4 sinnum á skíði og sveiflaði mér eins og ég ætti lífið að leysa. Þannig að framfarirnar eru orðnar þó nokkrar. Annars er veðrið orðið þannig að skíðatímabilið er nú farið að styttast all mikið í annan endan. Hérna í Grenoble er farinn að vera 15°C hiti á daginn sem þýðir að snjórinn er fljótur að taka upp. En það má nú njóta snjósins lengur, en það jaðrar við það að maður þyrfti að fá sér sjóskíði. Annars komu telemarkskíðin vel út úr slappinu því þau fljóta mjög vel, eins og ég kann að hafa sagt áður.

Já, núna er líka allt upp í loft með skólana hérna. Eins og fólk kann að vita þá er mikil mótmæli gangi hérna. Ekki það að mér finnst þetta nú hálf fyndið, þar sem að mótmælin fara að mestu þannig fram að nemendur loka sumum deildum í háskólaunum. Þetta verður svo til þess að allt fer í rugl og núna byrjað að tala um það fólk þurfi að endurtaka þetta ár á næsta ári. Ég er ekki alveg nógu vel inni í þessu til þess að ég geta dæmt þetta af einhverri alvöru. En mér finnst þetta samt allt hið sérkennilegasta og ekki bætir úr skák þegar farið er að mótmæla mótmælunum. En þetta snertir mig samt ekki því að einhverja hluta vegna þá er deildinni ekki lokað hver svo sem ástæðan fyrir því er. Kannski eru jarðfræðinemar ekki svona pólitískir í Frakklandi eða þá að mótmælendurinir nenna ekki að labba upp til þess að loka skólanum hjá mér. Hver svo sem ástæðan er þá finnst mér þetta allt hið furðulegasta.

Í síðustu viku var síðan GRÍS fundur heima hjá Ásdísi. Ég tók það að mér að elda fyrir allt liðið og eldaði ég marókóskan mat. Ég verð nú bara að segja, þó þetta sé ég, að þá var maturinn rosalega góður. Stemmingin var líka eins og alltaf góð þó að ég verð að segja að sumar umræðurnar voru þess eðlis að ég átti erfitt með taka mátt. Ég meina stígvél og kjólar eru ekki mín sterkasta hlið.

Allavega ég ætla að hætta núna, gera eitthvað uppbyggilegt.

A+
Guðni

Eins og lofað var í síðasta bloggi ætla ég gefa smá skýrslu um skíðaferðina á laugardaginn síðasta. En fyrst vil ég bara segja í síðasta blogginu mínu var ég alveg ekki að meika það. Ég hef aldrei upplyfðað það svona sterkt áður en fúkalyfin sem ég var á voru alveg að gera útaf við mig, alveg sama hvernig á það er litið. Föstudagurinn var ein allsherjar tilfinningarúsibani, ég held að það hafi ekki skipt neinu máli hvaða tilfinning það var að ég fækk hana þarna. Ekki að þetta skipti ykkur einhverju máli en mér finnst bara við hæfi að deila þessu með ykkur.

En vindum okkur sem snöggvast að skíðaferðinni. Ég vaknði snemma og fór niður á rútustöðina eldsnemma um morguninn eins lög gera ráð fyrir. Ef svolitlar vangaveltur var ákveðið frekar að fara til Chamrousse heldur en Les 2 Alpes þar sem að það snjóaði mikið og að 1 og hálfstíma rútuferð var ekkert rosalega spennandi. Þannig að farið var til Chamrousse, sem að mínu mati gefur Les 2 Alpes lítið eftir hvað var skíðamennsku. Þegar komið var á staðinn var töluverð ofankoma og þoka yfir svæðinu og lyfturnar ekki enn opnaðar vegna þess að það var verið að sprengja snjóflóð af stað. Veðrið hélst svipað yfir daginn, snjókoma og þoka með skyggni frá 5 upp í kannski svona 100m. En ég skal sko segja ykkur það að það breyti litlu. Og snjókoman gerði það að verkum að snjórinn var ferskur allan daginn. Það var meira að segja þannig að í flestum brautunum var svona 3ocm púður til að skíða í vegna þess að ekki var búið að troða nýja snjóinn. Sjálfum mér til hrós þá gekk það eiginlega bara þrusu vel að skíða í þessu á nýju telemarkskíðunum og var ég ánægður með græjurnar. Núna er ég búinn að prófa þau í bæði svolitlu púðri og svo í hröðum pökkuðum snjó og í báðum færunum svínvirka skíðin. Ég verð bara að segja það. Þannig að þrátt fyrir að það hafi ekki verið sólskin og blíða heldur meira svona veður sem maður á að venjast á Íslandi að þá var þessi skíðaferð alveg til fyrirmyndar og vona ég að það snjói svona aftur bráðlega þannig að maður geti gert meira af þessu. Á skalanum 1 til 5 fær þessi dagur 7 og eina ástæðan fyrir ekki hærri einnkun en þetta er sú að líkamlegt form mitt er ekki til að hrópa húrra fyrir eftir veikindin, en það stendur svo sannarlega til bóta.

Já, það á sko að notfæra sér allan snjóinn sem kom núna um helgina þannig að það á að skella sér á skíði á morgun. Ferðinni er heitið til Les 7 Laux með Felix. Þá verður sko aftur stigið telemark. Þannig ég ætla að ljúka þessu hér með og fara að sofa þannig maður verði ferskur og tilbúinn í sveifluna á morgun. Eins og alltaf áður, þá lofa ég að gefa fulla skýrslu við fyrsta tækifæri þannig að hægt sé að fylgjast með framvindunni.

A+
Guðni

Það er skrítið stundum hvernig þetta er allt saman. Ég vona núna að ég sé búinn að afgreiða veikindapakkan í bili, ég er orðinn þreyttur á þessu. Eins og mig var farið að gruna þá var ég með eyrnabólgu þannig að síðasta þriðjudag fór ég til læknis og hún greindi mig endanlega. Hún skrifaði upp á fúkalyf fyrir mig sem eru alveg að gera útaf við eyrnabólguna en þau er alveg að rugla öllu kerfinu hjá mér. Síðastu daga er ég búinn að vera í hálfgerðu lyfjamóki, ekki alveg í sambandi og það besta sem ég geri er að sofa. Það er erfitt að koma sér af stað og ég verð að segja að fyrsta skipti síðan ég kom hingað fækk ég virkilega heimþrá. Eins og Ísland er nú frábær staður þá er það frekar mikil synd að eyða tímanum mínum hérna í Frakklandi í það að sakna Íslands svo að nú er stefnan set á það að gera það sem ég kom hingað til að gera, fara á skíði.

Það er búið að snjó gríðalega í fjöllin hérna í kring upp á síðkastið. En vegna heislufarsástæðina af minni hálfu er ég nú ekki búinn að fara á skíði síðan ég fór jómfrúarferðina á nýju telemarkskíðunum. Þannig að á morgun verður farin langþráð ferð númer 2 á telemarkskíðin. Það er stemmt á fara til Les 2 Alpes sem kannski einhverjir kannast við og ég verð að segja að ég er byrjaður að iða í skininu. Ég veit að þetta kann að hljóma svoldið sérkennilega fyrir ykkur á Klakanum þar sem skíðafærið hefur ekki verið upp á marga fiska. En þar sem ég kom hingað með það sem eitt af höfuð markmiðum að skíða þá eru síðustu vikur búnar að vera þreytandi til að segja í það minnsta. En þetta stendur allt til bóta og það eru bjartir tímar framundan með nægum snjó.

Í gærkvöldi gerðist hið óhugsandi, ég Guðni Karl fór í fyrsta skipti á skaut á ævinni. Ég fór ásamt Kristu, sem er kærastan mín fyrir þá sem ekki vissu, og ég verð að segja að þetta er bæði miklu auðveldara og skemmtilegra en ég þorði að vona. Ekki skemmdi fyrir að það var diskóskautun og einhver nemendaferð í gangi. Þannig að það var fullt af fólki á mínum aldri á skautum og ég verð að segja að stemming var góð. Og aftur lenti ég í því að hitta einhvern af íslendingunum fyrir tilviljun. Ásdís var nefnilega á skautum en það en furðulegra við það að hitta hana var að ég var nýbúinn að senda henni SMS um að við þyrftum að hittast. Svona er það gaman hvernig hlutirnir eru.

Ég ætla að hætta núna og fara að undirbúa mig fyrir morgundaginn og útbúa mér kvöldmat. En lofa að gefa ýtarlega skýrslu við fyrsta tækifæri um skíðamennsku mína á morgun þannig að skíðaþyrstir vinir mínir geti fylgst aðeins með gangi mála.

Þar til síðar.
A+
Guðni

Ég verð að segja það hreint út núna að núna skil ég eiginlega ekki alveg afhverju ég valdi ekki að læra þýsku. Ég kann virkilega að meta frönskuna og dvöl mín í Frakklandi er búinn að vera frábær en það verður bara að segjast að Þýskaland hefur virkilega margt umfram Frakkland að bera. Þar er nú bjórinn fremstur í flokki, bæði hvað varðar gæði og verðlag. Ekki það að ég vissi nú fyrir að Þýskaland væri skemmtilegt heim að sækja en núna er enginn efi í mínum huga hin þýskumælandi hluta Evrópu þarf maður að heimsækja meira og betur í framtíðinni.

Fyrr en áætlað var þá er hérna komin hluti af ferðasögunni. Eins og stundum gerist, þá varð ég að breyta skipulaginu af heilsufarslegum ástæðum. Ég var greinilega ekki alveg búinn að jafna mig þegar við fór til Þýskalands og dvölin þar var ekki til þess að maður jafnaði sig á veikindum. Ferðin var fullkomlega þess virði en þetta varð til þess að ég ákvað að fresta ferð minni til Sviss, en hún er á dagskrá í næstu viku.

En ferðin til Þýskalands var alveg mögnuð. Við vorum ókum af stað frá Grenoble á tveimur bílaleigu bílum og við þræddum hraðbrautirnar upp til Eppstein sem er 13000 manna bær 20mín vestur af Frankfurt. Ferðinn gekk vel og hraðbrautirnar í Þýskalandi eru hrein snild að aka eftir, ekki það að ég var nú ekki við stýrið en afköstin og þægindin eru með ólíkindum. Við komuna til Eppstein tóku á móti okkur foreldrar Katarinu og allir voru drifnir á bæjarbarinn/veitingarstaðinn þar sem borðað var saman. Snitsel eða strutzel var fyrir valinu og hjá flestum og var síðan öllu hjálpað niður með ljúffengum bjór sem var bruggaður í nárenninu. Ég fékk mér snitsel og vá, við erum að tala um karlmanns skammt þannig ég var alveg afvelta eftir. Yfir matnum spruttu upp hinar skemmtilegstu umræður og eins og oft áður voru margar tilraunir gerðar að bera fram nafnið mitt. Það að bera fram Ð reynist mörgum þrautin þyngri en eins og venjulega þá svara ég við flestum útgáfum að frumburðar tilraunum. Gestgjafarnir voru mjög áhugasamir um gestina og spurðu mikið um hagi okkar. Og síðan var okkur sýnd hin þýska þar sem boðið var upp á matinn, sem kom skemmtilega á óvart.

Og morguninn eftir var nú ekki slegið við. Matarborðið svignaði undan skinkum, ostum, sultum og hinum ýmsustu gerðum af brauði. Þetta var alveg svakalegt og maður missti sig í neyslunni. Síðan voru við öll drifin í það að skoða bæjar djásn Eppstein, sem er virkisborg og kastali sem er í miðbænum. Þar var Peter, sem er pabbi Katarinu, leiðsögumaður af guðsnáð og leiddi okkur í allan sannleikan um sögu Eppstein og kastalans. Til dæmis kom í ljós að þessu að Eppstein er bær sem er raun 5 þorp undir sama nafninu og að kastalinn á sér sögu allt til 900 sem ég verð að segja að mér finnst nokkuð mergilegt. Eftir skoðunarferðina um Eppstein var haldið til Frankfurt. En vegna Karnivalsins var ekki alveg hægt að skoða eins mikið af bænum eins og Peter hefði viljað en stemmingin var hreint mögnuð. Og ég sjá hluta af Frankfurt sem ég hef aldrei séð áður. Og kannski það sem stendur upp úr að Peter bauð okkur öllum upp á bjór og ég verð að segja það að þetta er einn besti bjór sem hef smakkað. Eisblock held ég að nafnið hafi verið en þetta er bjór sem er látin frjósa og síðan er sá hluti bjórsins sem frýs ekki tekinn og notaður. Eins og áður segir var þetta hreint salgæti og þrátt fyrir að vera 9.8% rann bjórinn ljúft niður. Það var ekki laust við maður væri nokkuð slægður eftir 1/2L af bjór.

Síðan um kvöldið var farið á dansiball. Ég held að það sé óhætt að segja að þetta hafi verið sveitaball af bestugerð. Allir voru í einhverjum búning og síðan var drukkið, dansað og djammað. Ég verð að segja það þetta jafnaðist á við gott Íslendingadjamm í Grenoble. En það sem kom mér skemmtilega á óvart var að mér tókst að verða sótt ölvaður fyrir 20€ sem mér þykir góður árangur fyrir þá ölvun sem ég náði. Ég sá það þarna að allt rausið í Þjóðverjunum um verðlagið í Frakklandi á við rökk að styðjast.

Sunnudagurinn tók ég í rólegheitum á meðan flestir aðrir úr hópnum lögðu upp í ferðalag til Düsseldorf. Ég hafði einfaldlega ekki nenni til þess að sitja í bíl í 5klst fyrir 2tíma heimsókn í Düsseldorf og hafði það því náðugt heima fyrir. Smá Ólumpíuleika sjónvarpsgláp, tedrykkja og stuttur göngutúr var það sem tekið var sér fyrir hendur þann daginn.

Síðan á mánudeginum var tilgangi ferðarinnar náð, þegar haldið var til Mainz þar sem upplifað var brjálað þýskt karnival. Það verður að segjast að stemmingin meiri og betri en ég þorði að vona. Karnivalið fer þannig fram að fólk safnast saman og raðar sér við götu en síðan kemur löng skrúðganga. Af vögnum er hent salgæti sem maður reynir eftir fremsta megni að næla sér í. Og til að kóróna allt er óhóflegu magni af áfengi neyt og wurstpulsum rennt niður eftir fremsta magni. Það er samsagt byrjað um kl. 11.11 og við komum heim um 11 um kvöldið. Þannig að það er verið að ræða um hörkudjamm allan daginn. Enda mátti ég aldeilis finna fyrir því um nóttina og daginn eftir. Um nóttina voru það hin klassísku drykkjuveikindi sem hrjáðu mig en um morguninn fann ég að flensan var komin aftur. Þá var ég drifinn til læknis og mér gefin fúkalif til þess að reka þetta úr mér. Síðan tók við bílferðin sem gekk vel í flesta staði nema að sumstaðar var mikil snjókoma sem varð til þess að draga ferðalagið töluvert á langinn. En allir komust til sína heima en eins og áður sagði frestaði dvöl minni í Bern. Það er ekki gaman að fara í heimsókn og þurfa að liggja fyrir á meðan henni stendur.

Ég var þeirrar gæfu að njótandi að fá að hafa bílaleigu bílinn til umráða í gær. Það er miklu ódýrara að leigja bílinn í viku þannig að ég nýti tækifærið að og fór í Carrefour og birgði mig upp af hlutum sem erfitt er að bera með sér á hjólið. Semsagt 2 kassar af bjór, rauðvín og allskonar annar varningur var borinn upp í herbergi. Og furðulegt nokk, þá var þetta allt innan við 100€ markið, sem ég átti nokkuð bágt með að trúa. Ég vona að mér sé ekki að förlast í neyslunni.

Ég vona innilega að þetta svali ferðasögu þyrstum vinum mínum. Ég ætla að minnsta kosti að segja þetta gott í bili og fara að þvo þvott og taka til inni hjá mér. Síðan ætla ég að einbeita mér að því jafna mig vel á flensunni til þess að komast á skíði og til að komast til Bern í næstu viku.

Þar til næst ætla að segja þetta gott.
A +
Guðni