Jæja, jæja, jæja. Nú er sko aldeilis komið að því. Haldiði ekki bara að þetta sé síðasta færslan mín frá Grenoble, í bili að minnsta kosti. Það fara um mig blendnar tilfinningar á þessari stundu, það verður frábært að koma heim en guð minn góður hvað ég á eftir að sakna þess að vera hérna. Ég er búinn að vera hérna í 9 mánuði og Grenoble er aldeilis búinn að venjast vel. Allir vinirnir sem ég hef eignast hérna, verður saknað. En það bíða manni nýir tímar, nýir staðir og annað fólk. Eitthvað til að hlakka til.
Já, maður er búinn að taka ágætlega á því hérna upp á síðkastið og má ég til með að þakka Munda og Svanhildi fyrir að hafa lagt mér línur um hvernig "Stutt þanngað til maður fer heim" neyslubrjálæði fer fram. Ég er ekki viss um mér hefi gengið svona vel hefði það ekki verið fyrir reynsluna af ykkar raunum. Ég er búinn að vera duglegur að versla hluti upp á síðkastið til að taka með heim en núna er ég með 4 töskur fullar af dóti og síðan skíðin og hjólið. Mér til varnar, þá kom ég nú með megnið af þessu með mér út en samt sem áður hefur vel bæst á dótið. Til að mynda, tók ég rútu 90km og hjólaði 15km til að fara í Millet/Lafuma útsöluverslun til að kaupa mér útivistar dót. Ég get sko sagt ykkur það að ég átti erfitt með mig því að mig langaði til þess að kaupa allt dótið þarna inni en sem betur fer var ég bundinn við plássið á hjólinu. En það var verslunarferð til fjár. Að endingu missti ég af rútunni aftur til Grenoble þannig að ég endaði með því að hjóla til baka, litla 80km. Þetta var fullkomlega þess virði, þessi búð er mögnuð. Maður finnur allt sem hugurinn girnist og meira til og ekki skemmir að verðinu eru 50% af verði úti í búð sem kemur sér vel fyrir fátæka námsmenn.
Síðan í síðustu viku fór ég í dagsferð til Parísar með Kristu. Hún lenti í því að tapa vegabréfinu sínu og hún þurfti að fara í sendiráðið vegna þess að eins og alltaf var eitthvað vesen. Ég veit ekki hvernig þetta er ef Íslendingur tapar vegabréfi í útlöndum en fyrir Kanadabúa er þetta geðveikt vesen og endalaus pappírsvinna. Það þarf að senda inn fullt af skilríkjum, fæðingarvottorð, fylla út 5 mismunandi eyðublöð, hafa 3 votta og síðan að fá einhvern embættismann til þess að skrifa undir þetta allt saman. Eitthvað var ekki alveg eins og það átti að vera og þar sem það tekur bréf 8 daga að fara frá París til Grenoble þá ákvað Krista að fara beint í sendiráðið og græja þetta allt þar. Ég nýti tækifærið og fór með henni, þar sem að ég hafi aldrei komið áður til París. Þrátt fyrir að vera þar aðeins í einn dag, þá tókst okkur að sjá margt og ég held að það sé óhætt að segja að París er mögnuð borg. Allir minnisvarðarnir, byggingarlistin og þar fram eftir er meiri en orð fá lýst. Ég er ánægður að hafa farið og maður þarf að gefa sér betri tíma seinna til að skoða betur en guð minn góður hvað ég held að ég gæti ekki búið þarna til lengri tíma. Mér finnst Grenoble stór með sína 400.000 íbúa en hvað þá París með sína 8.000.000 íbúa eða svo.
Þar fyrir utan en töluverður tími búinn að fara í það að kveðja fólk, pakka og síðan að reyna njóta síðustu daganna hérna. Við Krista fórum til að mynda í 2 daga útilegu sem heppnaðist bara vonum framar en vegna rigningar og skíta kulda varð hún styttri en upphaflega reiknað var með. Enga að síður góð ferð. Núna þessa síðustu daga í Frakklandi, fer ég með pabba og mömmu og Kristu í smá ferðalag þar sem markmiðið er að smakka svoldið að víni áður en ég og vonandi Krista, ef hún verður komin með vegabréfið eins lofað var í sendiráðinu, komum til Íslands á föstudaginn 9. júní.
Þar með hafið þið það, ég ætla að enda þetta hér og nú og segja:
Hlakka til að sjá ykkur öll á Íslandi. Sjáumst fljótt.
Salut
Guðni
